Fotografie

Als je de hond bent van een hondentrainer, of in mijn geval 2 trainers, dan luister je altijd perfect. Elk commando dat je krijgt wordt feilloos uitgevoerd, hier komen in het bos gaat in elke situatie perfect en er is geen denkbare situatie waar jij moeite mee hebt.. Hoe jong of oud je ook bent alles gaat ten alle tijden perfect. Althans dit is wat de meeste mensen denken over de hond van een trainer. De waarheid ligt echter anders (gelukkig).

 

 


Soms loop ik in het bos met Myrthe en Willeke en dan zijn ze te laat met me terug roepen en aanlijnen waardoor ik op een andere hond af ren. Of ik ruik een loopse teef en om me dan terug te krijgen moet je kunnen toveren. Ik ben nog geen jaar oud en zit midden in de puberteit waardoor ik per direct Oost-Indisch doof wordt en ze me even moeten gaan halen. Dus dan rennen de dames weer door het bos om me op te halen bij de beruchte loopse teefjes (hihihi). Op het moment dat ze dan bij me zijn krijgen ze vaak de vraag “maar jullie zijn toch van die hondenschool?” en vol verbazing kijken ze Myrthe en Willeke aan. Als iemand “zit” tegen me zegt en ik luister niet of als ik blaf krijgen Myrthe en Willeke de vraag “maar jullie zijn toch trainers?”.


Ja, Myrthe en Willeke zijn trainers en ik ben een jonge, gezellige en nieuwsgierige hond. Dat Myrthe en Willeke trainers zijn betekent echter niet dat zij altijd, in 100% van alle situaties controle hebben of willen hebben. Ik ben een levend wezen en mijn gedachtengang, karakter, manier van reageren en omgaan met is net zo verschillend als die van elke andere hond. Ik ben dolgelukkig dan ik niet zo strak wordt opgevoed, 50 commando’s moet kennen en zij alles voor me bepalen. Ik wordt opgevoed zoals ze vinden dat elke hond moet worden opgevoed. Ontdekken, spelen, samen er op uit, nieuwe dingen leren, en vooral ook af en toe foutjes maken of Oost-Indisch doof zijn.


Als voorbeeld een situatie die ik ontzettend moeilijk vind en waar Myrthe en Willeke ondanks dat ze trainer zijn toch ooit “last” van hebben: Ik ben bang voor kleine hondjes. Je leest het goed, ik grote Noah, vind ze doodeng. Honden die ik ken van trainingen of uitlaatservice zijn geen enkel probleem maar hondjes die ik niet ken zijn doodeng. Hier heb ik mijn redenen voor. Bij mij in de buurt woont een mevrouw die “niet gelooft” in het gebruiken van een riem waardoor haar hondjes altijd los lopen. Deze hondjes zijn op zijn zachtst gezegd niet vriendelijk naar me. Ik heb nu 4x een aanvaring met ze gehad waarvan ik 2x gewond thuis kwam. Op mijn wang heb ik 2 littekens, mijn borst, oksel en benen hebben ook al geleden door het tegenkomen van deze hondjes. Natuurlijk hebben Myrthe en Willeke de mevrouw al een paar keer aangesproken dat ze haar honden moet aanlijnen en bij zich moet houden aangezien ze me elke keer grijpen. Ik ben altijd aan de lijn op straat, op het moment dat ik de hondjes zie aankomen bevries ik. Ik ben zo angstig dat ik helemaal niet meer beweeg of reageer zodra ik de hondjes zie. Het gevolg van deze aanvaringen is dat ik aan de lijn de laatste tijd reageer op andere kleine hondjes (heel begrijpelijk natuurlijk)! Ik verstijf zodra ik een klein hondje zie, als ze dan toch op me af komen lopen begin ik te blaffen “uit de buurt blijven” wil ik zeggen.

 

Myrthe en Willeke grijpen altijd in door te vragen of mensen de hond bij zich willen houden want ze zijn me aan het trainen. Natuurlijk wordt ik nooit gestraft voor mijn reactie, ik handel uit angst, straffen betekent alleen maar meer angst. Wat ze wel doen is oversteken, een andere weg inslaan of met een grote bocht om een klein hondje heen lopen. Afstand vergroten, leren dat niet elke kleine hond eng is door me op een afstandje te laten kijken zonder dat er contact volgt, opnieuw vertrouwen geven. De laatste dagen gaat het super, ik reageer niet meer met blaffen en durf weer door te lopen. Dit heeft echter wel weken geduurd en heel veel trainen en begrip gekost. Dus ondanks dat ik de hond van een trainer ben heb ik ook mijn angsten, momenten dat ik extra training nodig heb en momenten dat ik voor de buitenwereld “ongewenst” reageer. Ik steel vrolijk de lasagne van het aanrecht als ze niet opletten, ik ga er soms vandoor met de wasknijpers, ik hoef niet tegen het been van Myrthe of Willeke te lopen als we wandelen, ik volg niet elk commando feilloos op, hier komen in het bos test ooit de creativiteit van Myrthe en Willeke. Ondanks mijn streken ben ik voor Myrthe en Willeke wel de perfecte hond. Ik mag reageren op dingen, ik mag ontdekken, ik mag fouten maken. Waar nodig word ik bijgestuurd en waar niet nodig laten ze me lekker mijn gang gaan. Met andere woorden de gedachten dat de hond van een trainer altijd perfect reageert vind ik dan ook een erg oneerlijke gedachte.

Elke hond is uniek, elke eigenaar is uniek. Wat de een perfect vindt, vindt een andere verschrikkelijk en dat maakt de wereld interessant.

 

Lees hier deel 6 van mijn blog

Lees hier deel 5 van mijn blog

Lees hier deel 4 van mijn blog

Lees hier deel 3 van mijn blog

Lees hier deel 2 van mijn blog

Lees hier deel 1 van mijn blog