Fotografie

Dit keer hebben we een gastblog, niet Noah maar Willeke schrijft een keer een blog. Een blog over vakantiestress.

In juni zijn Myrthe en ik in het zogeheten huwelijksbootje gestapt. Om dit te vieren wilden we graag samen op reis. Een week lang samen weg, bestemming Sardinië. Ons gezin bestaat uit 1 hond, 2 katten en 5 chinchilla's. Voor deze beestenboel moesten we dus een geschikt oppasadres vinden. Er is geen beter oppasadres dan mijn ouders dus daar ging de boel naartoe. Mijn ouders zorgen geweldig goed voor onze dieren dus ik kon ze daar met een gerust hart naar toe brengen. De dag voordat we vertrokken hebben we de beestjes naar mijn ouders gebracht en na een dikke zoen, een uitgebreide handleiding over hoe ze verzorgd moeten worden (en heel veel zorgen want ik blijf een overbezorgde moeder) zijn we op reis gegaan.

 

De vakantie was heerlijk! Dagelijks belde we met het thuisfront en de berichten waren super. Noah gedroeg zich super netjes en mocht zelfs bij “opa en oma” op de slaapkamer slapen! Na een weekje vlogen Myrt en ik weer terug en zijn we meteen de beestenboel gaan ophalen. Eenmaal thuis begon de stress voor Noah. De hele week had hij zich voorbeeldig gedragen en thuis kwam de spanning eruit. Hij zat aan me vastgeplakt, ik kon niets doen zonder hem want dan raakte hij in paniek. Hij wilde constant op me rijden, wat duidelijk wijst op stress. Als een hond veel stress ervaart maakt het lichaam cortisol aan, bij de aanmaak van cortisol komen sexhormonen vrij. Dit uit zich meestal in rijgedrag. Zodra de hond weer rustig is stopt het rijden ook meteen. Ik weet van Noah dat zijn 1e reactie op stress rijden is dus ik was hier al een beetje op voorbereid, toch had ik niet verwacht dat het zo erg zou zijn. Ik kon moeilijk met hem over straat wandelen want hij dulden geen mensen bij me in de buurt. Zodra iemand richting mij liep begon hij te blaffen. Dit gedrag vertoont hij normaal nooit dus ook duidelijk een teken dat zijn stress-emmer te vol zat. In het bos is het normaal een grote snuffelkont, nu had hij geen tijd om te snuffelen, hij bleef maar rennen en gek doen. Wederom een duidelijk teken dat er teveel spanning in het lijf zat.

 

 

Dan komen de adviezen uit de omgeving: castreer hem toch! Dit advies snap ik echt niet. Heel kort door de bocht is dit mijn reactie:  “omdat ik met mijn bips op het strand wil liggen moeten de ballen van Noah eraf?”. “Nee” luidt dan vaak het antwoord “maar dan stopt het rijden”.

A: dat is een fabeltje, rijden heeft ontzettend veel oorzaken het komt oa. door stress/overprikkeling etc. Castratie zorgt niet voor afname van stress in deze situatie. Een hond die rijgedrag vertoont heeft niets aan castratie, deze hond heeft behoefte aan rust en regelmaat! B: ik wil op vakantie, ergens anders slapen dan thuis geeft wat spanning voor een hond dus dan moet ik als eigenaar verantwoording nemen en ervoor zorgen dat die spanning bij thuiskomt weer af neemt en daar past castratie zeker niet bij in mijn ogen!

Wat hebben we dan wel gedaan?

  • RUST! Heel veel rust. Slapen, slapen, slapen en korte wandelingen. Op rustige tijden naar het bos zodat hij lekker kon rennen en snuffelen. In de wijk heb ik de dagen na de vakantie amper gewandeld omdat Noah dit soms als spannend ervaart. Dus extra naar het bos en de wandelingen in de wijk opbouwen als hij daaraan toe is.
  • KAUWEN! Heel veel kauwen. Verschillende kauwsnacks zodat hij zijn spanning eruit kan kauwen.
  • MENTALE UITDAGING! Denkspelletjes, de Kong geven, andere speeltjes waar je eten in verstopt. Op verschillende momenten van de dag kreeg hij iets van mentale uitdaging.
  • GEEN NIEUWE DINGEN! Niets nieuws, alleen maar voorspelbare en gewone dingen doen. Geen winkel, geen terrasje, geen trimsalon, alleen maar dezelfde voorspelbare ronde met wandelen etc.
  • NIET ALLEEN LATEN! Myrthe had nog een week vakantie terwijl ik weer aan het werk ging. Noah is die hele week geen minuut alleen geweest. Moesten Myrt en ik samen weg is hij weer even naar mijn ouders gegaan (dit is hij gewend als ik langer dan 2 uur van huis ben). Het alleen laten gaan we weer opbouwen maar ik laat hem niet meteen weer uren alleen als ik zie dat zijn stress-emmer zo vol zit. Houd hier rekening mee als je je vakantie boekt, kan je de dagen daarna nog bij je hond blijven als hij gespannen is? Houd hier zeker rekening mee als je hond van zichzelf al moeite heeft om alleen te zijn!

 

Wat ik wil zeggen is laat je hond lekker bijkomen nadat jij op vakantie bent geweest. Verwen hem, gun en geef hem rust! Nu we ruim een week verder zijn kan ik zeggen dat Noah na ongeveer 10 dagen weer zichzelf is. Hij is weer een grote snuffelkont in het bos. Mensen kunnen me weer passeren, hij begroet ze met een vriendelijke blik en snuffelt weer verder. Hij rijd helemaal niet meer en ik kan weer dingen alleen doen. Hij pakt zijn rust weer en houd me niet constant in de gaten. Het kost geduld, wat extra kauwsnacks en begrip maar dan heb je ook snel weer een rustige en ontspannen hond!

Lees hier deel 7 van mijn blog

Lees hier deel 6 van mijn blog

Lees hier deel 5 van mijn blog

Lees hier deel 4 van mijn blog

Lees hier deel 3 van mijn blog

Lees hier deel 2 van mijn blog

Lees hier deel 1 van mijn blog