Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven. De afgelopen weken hebben we het erg druk gehad en ik heb weer veel meegemaakt. Zo ben ik voor het eerst naar het strand geweest, ik heb wat onderzoeken gehad bij de dierenarts omdat ik wat last heb van groeipijnen, ik heb een hele leuke wandeling gemaakt met mijn 3 broers Enzo, Joy en All Stars en last but not least ik ben mijn tanden aan het wisselen. Dit betekent dat ik erg veel last heb van mijn mond dus ik ben veel op zoek naar dingen om in te bijten. Met name de muur moet het ontgelden. Om te voorkomen dat ik de hele muur weg kauw heb ik extra harde kauwbotten gekregen, het fijnste is de buffelhoorn. Dit is super hard materiaal en i.p.v. dat ik het echt opeet komen er schraapsels vanaf waardoor ik er super lang mee kan doen.

Ik heb ook de “kunst van het verzamelen” geperfectioneerd de laatste weken. Dalmatiërs staan erom bekend dat ze graag dingen verzamelen. Vanaf het begin verzamel ik al mijn speelgoed en leg ik het allemaal op mijn kussen, onder een bosje in de tuin of in 1 hoek van de bank. De laatste weken ben ik het wat gaan uitbreiden met afstandsbedieningen, kleding, schoenen, sokken, en hooi/pinda’s van de chinchilla’s. Het leuke van dat alles is dat ik deze spullen geen vaste plek geef en ook nog echt verstop. In de ochtend is er dan ook een nieuw ritueel ontstaan bij Myrthe en Willeke. Ze staan op en gaan dan eerst op zoek naar alles wat kwijt is. Met name schoenen is altijd een feest. Ik leg ze nooit bij elkaar dus je linkerschoen kan onder mijn kussen liggen terwijl je rechter schoen op een plank van de boekenkast ligt. Aangezien dit elke ochtend een sport is geworden om alles bij elkaar te zoeken calculeren Myrthe en Willeke voortaan wat extra tijd in voor deze speurtochten.


Waarover ik jullie ook nog graag wil vertellen gaat over een stukje beleefdheid in het bos. Elke wandeling valt het me op hoe weinig mensen rekening houden met elkaar. Het moet een vuistregel zijn dat als je ziet dat een andere hond is of wordt aangelijnd dat je jou hond ook bij je houdt! Je weet immers niet waarom een hond wordt aangelijnd. Misschien kan hij niet goed met andere honden, misschien is hij hartstikke bang en bijt hij daardoor of wil de eigenaar voorkomen dat de hond nog angstiger wordt, misschien is ze loops of net gecastreerd, of nog erger net geopereerd en/of heeft de hond fysiek pijn waardoor hij niet met andere honden mag spelen!

Laatst liep ik met Willeke en een trainingsklant in het bos. De klant had een jonge border collie pup bij. Omdat we willen trainen dat ik en de andere pup niet achter elke hond in het bos aanrennen lijnen Willeke en de klant ons aan en gaan in de berm wachten tot mensen gepasseerd zijn. Zo leren we dat we niet met elke hond kunnen/moeten spelen en leren we even te wachten zodat andere mensen rustig kunnen passeren en wij er niet achteraan rennen. Er kwam een groepje dames aan en Willeke had nog niet eens gezien dat ze honden bij hadden maar we waren dus al netjes aangelijnd. Het groepje dames dat ons passeerde had 5 (!) honden bij die ineens op ons af kwamen stormen, allemaal donkerkleurige labradors en herders.

Pups moeten gesocialiseerd worden met andere honden dat begrijp ik, maar dit moet wel rustig en op een leuke manier! Geen een van de dames lijnde haar eigen hond aan of riep deze bij zich. Wat gebeurde er dus 5 (grote) honden duiken op mij en de andere pup die bij me stond. Ik vond donkere honden toen nog echt heel eng waardoor ik in paniek raakte. Willeke roept naar de dames dat ze de honden terug moeten roepen en bij zich moeten houden. Dit is verantwoordelijkheid nemen als baasje, vindt jou hond het niet grappig dan zeg je de andere eigenaar dat deze zijn hond moet bijhouden! Maar wat er gebeurde was schandalig, een van de dames krijgt een ontzettend grote mond en gooit wat commentaar naar Willeke. Om vervolgens heel chagrijnig de honden terug te roepen die dan ook nog op hun donder krijgen omdat ze niet “luisteren”. Waarom mensen gepikeerd raken bij de vraag of ze hun hond  bij zich willen houden is voor mij een raadsel. Of het komt uit onzekerheid, een stukje egoïsme “ want mijn hond vindt het wel leuk” ik weet het niet. 

 

Situatie 2:
Ik heb de laatste weken last van groeipijnen. Ook liep ik al een tijdje niet goed met mijn rechter achterpoot en leek ik last te hebben van mijn heup. Er zijn röntgenfoto’s gemaakt en deze waren gelukkig goed. Maar het kan altijd nog dat er een spiertje of peesje was dat irriteerde. Ik kreeg pijnstillers en moest rustig aan doen. Om te voorkomen dat de pijn erger werd en om ervoor de zorgen dat alle spieren ed. genoeg rust kregen mocht ik even alleen aan de lijn wandelen en niet met andere honden spelen. Wat gebeurde er met regelmaat zowel op straat als in het bos: ik loop netjes aan de riem, andere mensen laten hun hond gewoon los lopen, hond duikt op me, ik weer pijn en loop weer mank. Dit geeft natuurlijk veel irritatie bij Myrthe en Willeke. Dierenarts kosten zijn niet goedkoop, ze zien dat ik pijn heb wat gemakkelijk voorkomen kan worden als andere mensen hun hond bij houden. Plus wat er nu elke keer gebeurde is dat ik pijn kreeg na het zien van een andere hond waardoor ik de link kon leggen tussen pijn & honden. Dus het zien van een hond levert pijn op, zo denk ik. Hierdoor kan ik angst krijgen voor andere honden en daarop gaan reageren. Waarom ik bij het verhaaltje over het groepje honden expres omschrijf “donkere, labradors en herders” is omdat honden generaliseren. Dit wil zeggen dat als 1 hond met donkere vacht eng is, alle honden met donkere vacht eng kunnen worden. Het is een kleine moeite om je hond bij je te houden en het voorkomt zoveel gedoe voor andere mensen!


Stel de andere persoon ken je of je wilt toch graag dat je hond even speelt dan vraag je dat eerst! “Vind je het goed dat ik de hond losmaak en dat ze even kennismaken?”. 1 zin, niet moeilijk, iedereen snapt het. Het voorkomt veel angst en pijn want nogmaals je weet niet waarom iemand anders zijn hond aanlijnt! Loop zelf ook niet op een andere hond af als deze aan de riem zit. Ook al heb zelf je geen hond bij je en wil je de hond alleen aaien. Vraag het eerst! Bij kinderen wordt het vaak gezegd “ eerst vragen of je de hond mag aaien”. Doe dit zelf als volwassenen ook!

Zoals je bovenaan dit blog leest heb ik veel meegemaakt. Een paar keer naar de dierenarts waar ik een roesje heb gekregen zodat ze foto’s konden maken. (Op een van de foto’s zie je me liggen bij de dierenarts). Een dagje naar het strand, de puberteit begint, de wandeling met mijn broertjes, en daarnaast leer ik natuurlijk nog de basis commando’s en wordt ik gesocialiseerd met andere honden en situaties zoals mee op visite gaan bij mensen. Soms is het teveel voor me en dan wordt ik heel druk. Met name in de avonduren moet de spanning er dan uit. Ik ben een hond die snel overprikkeld is dit betekend dat Myrthe en Willeke alles heel rustig aan doen. Vaak wordt er gezegd dat pups zo snel mogelijk alles moeten leren en gezien moeten hebben. Myrthe en Willeke zijn het hier niet mee eens. Pups moeten rustig, vol vertrouwen en plezier gesocialiseerd worden. Dat betekend bv:
Een spannende dag bij de dierenarts, daarna bv. 2 dagen bijkomen en geen spannende dingen doen. Korte wandelingen, lekker naar het bos en veel speuren. Als je merkt dat je hond dan weer rustiger wordt en toe is aan een nieuwe uitdaging dan ga je weer rustig trainen of socialiseren. Soms heb ik dagen met wat kleine dingentjes, bv. even naar het bos, dat wat boodschappen halen bij Myrthe op haar werk, en even spelen bij de ouders van Myrthe of Willeke. (Met spelen bedoel ik de tuinen omspitten en speelgoed verstoppen in de bosjes). Socialiseren is meer dan je hond in een situatie gooien en dan moet hij het maar uitzoeken. Socialisatie is een band opbouwen met je hond zodat deze je vertrouwt in elk denkbare situatie en dat hij weet dat zolang jij er bij bent alles wel goed komt. De dierenarts is spannend maar zolang jij erbij bent en hem daarna rust geeft is deze spanning helemaal niet erg. Vind hij dit wel ontzettend eng dan betekent dit dat je af en toe naar een situatie moet en daar niets moet doen. Ga even wegen bij de dierenarts en weer naar huis. Vindt hij het wegen zelfs eng dan ga je alleen naar binnen, laat de assistente even met hem knuffelen (als je hond dit wil) en dan weer naar huis. Ik heb zelf met mijn charmes een knuffelvriendin geregeld bij de dierenarts. Bijna elke week ga ik knuffelen met Kim een van de assistentes van de dierenarts in Someren. Even knuffelen en een koekje halen en we gaan weer naar huis. Vind hij de winkel eng ga dan niet elke dag naar de winkel en blijf niet extra lang totdat hij rustig is. Maar ga gedoseerd, kies een moment dat het rustig is in de winkel, naar binnen en naar buiten niet onnodig lang de tijd nemen. Zo ga je het opbouwen totdat hij de winkel wel leuk vind. Socialiseren is plannen en vooruitdenken! Haastige spoed is zelden goed en dit geldt zeker als het gaat om socialiseren!


Een overprikkelde, vermoeide pup leert niets en daarom moet je alles lekker op je gemak doen en het leuk houden voor de hond. Merk je dat je hond wel te vol zit van alle prikkels en te druk of “vervelend” wordt dat ga je rust nemen! Speuren, kauwen en rust, niet te veel van hem vragen want hij kan commando’s op zo’n momenten echt niet opvolgen. Een paar dagen rust doet wonderen en dan kan de hond daarna de hele wereld weer aan.

Hopelijk vonden jullie het weer leuk om mijn blog te lezen! De volgende keer ga ik jullie wat vertellen over het alleen thuis blijven.

Heel veel knuffels en pootjes van Noah

 

Lees hier deel 4 van mijn blog

Lees hier deel 3 van mijn blog

Lees hier deel 2 van mijn blog

Lees hier deel 1 van mijn blog